خطب الإمام علي ( ع ) ( مترجم : آيتي )
55
نهج البلاغة ( فارسي )
و به مدد كسانى كه گوش به فرمان من نهادهاند ، شورشگرانى را كه همواره در حق من ترديد مىورزيدهاند ، مىزنم . و اين شيوهء من است ، تا مرگم فرا رسد . سوگند به خدا ، كه از آن زمان كه رسول اللَّه ( صلى اللَّه عليه و آله ) رخت به سراى ديگر برده است تا به امروز ، مرا از حقم بازداشتهاند و ديگرى را بر من برترى دادهاند و برگزيدهاند . 7 خطبه اى از آن حضرت ( ع ) شيطان را ملاك كار خود قرار دادند و شيطان نيز آنان را شريك خود ساخت . پس ، در سينه هايشان ، تخم گذاشت و جوجه برآورد و بر روى دامنشان جنبيدن گرفت و به راه افتاد ، از راه چشمانشان مىنگريست و از زبانشان سخن مىگفت ، به راه خطايشان افكند و هر نكوهيدگى و زشتى را در ديده شان بياراست و در اعمالشان شريك شد ، و سخن باطل خود بر زبان ايشان نهاد . 8 سخنى از آن حضرت ( ع ) مقصودش زبير است ، در حالى كه ، مقتضى چنين سخنى بود . مىگويد كه با دستش بيعت كرده و با دلش بيعت نكرده . دست بيعت فراپيش آورد و مدعى شد كه در دل چيز ديگرى نهان داشته . اگر در ادعاى خود بر حق است ، بايد دليل بياورد و گرنه ، به جمع ياران من كه از آنان دورى گزيده است بازگردد . 9 سخنى از آن حضرت ( ع ) همانند تندر خورشيدند و چون آذرخش شعله افكندند . با اين همه ، ترسيدند و در كار بماندند . ما چون تندر نمىخروشيم ، مگر آن گاه ، كه خصم را فرو كوبيم و سيل روان نمىكنيم مگر آن گاه كه بباريم .